Monopoli: Ik zat in een film. Een echte. En voor een paar dagen was ik Italiaan.
Een paar dagen lang was Monopoli geen stad, maar een ritme. Eten als voorwendsel, mensen die je vanzelfsprekend opnemen, steegjes die je dwingen langzaam te lopen en dat zeldzame gevoel dat je niet alleen een toerist bent. Een plek die zich niet meteen prijsgeeft, maar die, als je haar met rust laat, aan je blijft kleven en je niet meer laat vertrekken zoals je gekomen bent.