Stories and running experiences.
Gerar gaat niet over tijden, maar over mensen. Over teams die bij elkaar blijven, over een tempo waar je samen uitkomt, over verhalen die je al lopend vertelt en een “we run as one” dat hier echt wordt nageleefd. Als je Gerar nog nooit hebt gelopen, is de kans groot dat je ’m niet kunt doorgronden. Maar als je er één keer bent geweest, weet je al waarom je terugkomt.
Een paar dagen lang was Monopoli geen stad, maar een ritme. Eten als voorwendsel, mensen die je vanzelfsprekend opnemen, steegjes die je dwingen langzaam te lopen en dat zeldzame gevoel dat je niet alleen een toerist bent. Een plek die zich niet meteen prijsgeeft, maar die, als je haar met rust laat, aan je blijft kleven en je niet meer laat vertrekken zoals je gekomen bent.
Met oud en nieuw ben ik naar Monopoli gevlucht, niet om te presteren, maar om te slapen, te eten, doelloos te lopen en mijn hoofd weer op orde te krijgen. Met zee, met stilte, met trage loopjes en de eenvoudige vreugde van echt aanwezig zijn. Soms gaat het niet om kilometers of plannen. Het gaat erom dat je weet wanneer je moet vertrekken. En waarheen.
Na bijna drie weken zonder hardlopen kwamen de mist, de kou en de wind bij Lacul Morii precies op het juiste moment. Het was meer dan een fysieke comeback: het was helderheid in mijn hoofd, na een intense periode van werk, projecten en korte nachten. Een simpele run, zonder druk, die alles weer op z’n plek zette en rustig de weg vrijmaakte naar het volgende doel.
Het was geen jaar van records, maar van mensen, wegen en betekenis. Van races die me hebben gebroken en weer op hun plek hebben gezet, van community, familie, vrienden en momenten die zwaarder wogen dan welke eindtijd ook. Een vol, zwaar en goed jaar, waarin hardlopen geen gevecht met grenzen was, maar mijn manier om het leven te leven, met alles wat er het meest intens aan was.
Om 8:20, met een koffie in de hand en vijf uur slaap achter de kiezen, leek het allemaal een slecht idee. Moe, koud, chaos. En toch wogen de beloften, de mensen en de energie vlak voor de start zwaarder. Het werd een loop zonder tijdobsessie, maar vol ontmoetingen, verhalen en momenten die je eraan herinneren waarom je loopt. Niet voor de PR, niet voor de medaille, maar voor dat zeldzame gevoel dat je precies bent waar je hoort, samen met de juiste mensen.
Na 100 km in Alberobello, slapeloze nachten, uitputting en een gedwongen pauze kwam de run van vandaag precies op het juiste moment. Slecht weer, bekende wegen bekeken met de ogen van een toerist, onverwachte ontmoetingen en verhalen die je al lopend vertelt. Een loopje zonder druk, maar mét betekenis, dat mijn benen, mijn hoofd en mijn vertrouwen voor wat komt weer aan elkaar knoopte. Soms komt een comeback niet spectaculair, maar rustig—in 19 kilometer met een heldere kop.
Onze eerste avond in Bari begon precies zoals het hoort: met de hele bende bij elkaar, straatjes waarin je je met plezier verdwaalt, de zee vlakbij en véél te veel heerlijk eten. Van krokante polpo die je staand naar binnen werkt, tot octopus die in je bord vanzelf uit elkaar valt, Aperol zonder einde en verhalen met dierbare mensen: alles was de perfecte opwarming voor wat zou komen. De 100 km-run was er nog niet, maar het verhaal ervan begon nu al, tussen borden, gelach en Zuid-Italië.