Ik heb Gerar meerdere keren gelopen (en ik heb zelfs een “collectie” medailles opgebouwd), maar ik praat er nog steeds over alsof het de eerste keer is. Want eerlijk: dit format doet iets wat zeldzaam is. Het trekt je even uit je eigen film en zet je in een “wij” dat niet alleen op de poster staat.
1) De regel die alles verandert
Bij Gerar is het idee van “team” geen poëzie. Het is een regel: je bent met z’n drieën en je moet de hele route dicht bij elkaar blijven. Het motto “We run as one” staat er niet om mooi te klinken, maar om je te waarschuwen: hier bestaat “we zien elkaar bij de finish” niet.
En het mooie is: die regel sloopt je klassieke reflexen. Je kunt niet twee minuten de held uithangen, want iemand zet je meteen weer met beide voeten op de grond. Je kunt ook niet doen alsof het goed gaat als dat niet zo is, want dat zie je direct in het “elastiek” tussen jullie. Als er één breekt, breekt alles.
Ik heb al jaren mijn eigen “traditionele” team: Inglourious Basterds, samen met Gabi en Bogdan. De naam is gevaarlijker dan wij zijn, en dat is precies de grap. In één jaar zeiden we het heel simpel: het tempo was “roddeltempo”, want we waren met z’n drieën aan het herstellen en hadden geen zin in heldendaden.
2) Het tempo is niet van jou. En dat is een les, geen straf
Dit is het subtiele verschil met punt 1: bij Gerar blijf je niet alleen dichtbij, je leert ook je ego te onderhandelen. Het tempo is niet “wat kan ík vandaag”, maar “wat kunnen wíj zonder later rente te betalen”.
In 2025 maakte ik precies de klassieke fout: slaap ter grootte van een koffiepauze en een dom vertrouwen in de euforie van de start. De eerste minuten ging het, daarna belandde ik in de modus “ik val niet flauw, maar leuk is het totaal niet”, met een ademhaling die helemaal naar de knoppen was. Het goede moment was niet dat ik me slecht voelde, maar dat ik weer verstand kreeg en zei dat we het rustiger aan moesten doen. Ziet er niet spectaculair uit op Strava, maar het redt je race.
3) Het is een wedstrijd, maar ook een “therapiesessie” al lopend
Er zijn wedstrijden waarin je zwijgt en de kilometers aftelt zoals de dagen tot je salaris. Bij Gerar is het bij mij vaak andersom: de kilometers vliegen voorbij zonder dat ik het doorheb, omdat hardlopen het perfecte excuus wordt om mensen te zien en echt te praten.
In 2023 heb ik bijna non-stop zitten kletsen, alsof we aan een lange koffie zaten… alleen had die “koffie” 21 km. En dat is één van de zeldzame dingen: het laat je tegelijk sporter én mens zijn. Je kunt gas geven als je wilt, maar je kunt ook gewoon genieten van de race als van een afspraak met je community, zonder het gevoel dat je iets “misloopt”.
4) Je kunt komen zonder doel en toch is het compleet
Dat vind ik één van de gaafste dingen aan dit format: je hebt geen target nodig om je dag betekenis te geven. Normaal gesproken raak je bij een wedstrijd zonder doel óf verveeld, óf geïrriteerd omdat je “geen reden hebt om daar te zijn”. Bij Gerar, als je geen target hebt, vind je iets anders: de sfeer, de verhalen, het teamtempo, het feit dat je niets hoeft te bewijzen.
En dat is een goede les, zeker aan het begin van het jaar: soms is het gezondste doel vertrekken met zin, niet met een Excel in je hoofd.
5) Het weer is decor. De editie is een andere film
Ik heb bij Gerar “droom”-sneeuw meegemaakt (van die sneeuw die alles mooier maakt, inclusief het afzien, mocht dat nodig zijn). Ik heb ook edities gehad met temperaturen bijna als lente, dat je naar de naam kijkt en je afvraagt of het geen grap is: “Gerar”... maar jij zweet alsof het april is.
En het sterke is: hoe het buiten ook is, de wedstrijd pakt je toch precies zoals het hoort. Koud, warmte, sneeuw, geen sneeuw… het is achtergrond. De echte film is hoe jullie het onderling managen: wanneer het pijn gaat doen, wanneer het té comfortabel is en je je laat meeslepen, wanneer iemand een zwaardere dag heeft.
6) De organisatie is te goed om het hoofdverhaal te zijn
Bij sommige wedstrijden gaat de helft van je herinneringen over rijen, kruispunten, ergernis, “waar is het parcours?”. Bij Gerar is de organisatie zo correct dat je eigenlijk niets te klagen hebt. Vrijwilligers staan waar ze moeten staan, mensen wijzen je de weg, aanmoedigingen, fotografen, sfeer. Jij loopt en doet je ding.
En het maakt veel uit dat alles in de Politehnica plaatsvindt. Dat gevoel dat je “welkom” bent op een event, niet dat je gewoon op een route wordt gedropt en klaar. Oké, in 2020 ergerde ik me aan het ophalen van het startpakket, maar dat is het soort ontevredenheid dat je alleen hebt als de rest als een klok loopt.
7) De medaille is geen medaille. Het is een project van meerdere jaren
Bij Gerar is de medaille niet dat ding dat je in een lade gooit en klaar, “afgevinkt”. In 2020 ontdekte ik dat je de medaille van toen, samen met die van de twee jaren ervoor, in een piramide kon monteren, inclusief standaard. Ik moest lachen, maar ik vond het geweldig: in plaats van “weer eentje” was het een onderdeel van een puzzel.
In 2024 weer: de medaille was de tweede in een reeks van 10 die samen een grote sneeuwvlok vormen. En dat is precies de truc: het trekt je mee in het spel zonder plastic motivatie. Je wilt ze gewoon allemaal verzamelen, als een serieuze kid met een heel onserieuze collectie.
8) Gerar gaat ook over mensen die ijkpunten blijven
In 2024 was er ook dat moment waarop de wedstrijd niet meer alleen maar een wedstrijd is. Nea Ilie Roșu was het soort mens dat door onze community denderde als een locomotief: veel marathons, de Roemeense vlag en die eenvoudige aanmoediging die je precies te pakken kreeg wanneer je met jezelf begon te onderhandelen. Zulke mensen blijven in je zitten, niet door resultaten, maar door aanwezigheid.
En er is nog iets: bij Gerar zie je ook die “rolmodellen” die je, zonder iets te zeggen, die heldere gedachte geven: “als ik later groot ben, zo wil ik zijn”. Geen speech, geen kartonnen inspiratie. Gewoon de realiteit, naast je, aan het einde van de race.
9) Het is de traditie aan het begin van het jaar, niet alleen een start
Voor mij is Gerar zo’n wedstrijd die je seizoen op de rails zet. Ik voel het als een traditie: je ziet mensen terug, je trapt het jaar af, je herinnert je hoe de wedstrijdfsfeer is en je zet je hoofd weer recht.
En ik vind het fijn dat het in Boekarest is, op z’n eigen manier “thuis”: de campus, de simpele logistiek, de mensen die al weten wat Gerar is en hoe je het beleeft. Het is niet alleen een start. Het is een ritueel.
10) Het is niet voor iedereen. Precies daarom blijft het authentiek
Het format met een team van drie is niet “leuk”. Het is een filter. Als je alleen komt voor “ik, mijn tijd, mijn horloge”, dan maakt die regel je gek. Als je komt voor het idee van team, dan wordt deze race één van de mooiste van het jaar.
En ik denk dat daar de kern zit: bij Gerar is het echte criterium niet prestatie, maar de mens. Gezellig, in staat 21 km te lopen, en begrijpen dat “we run as one” meer betekent dan een resultaat. Het gaat om begrip, steun en vriendschap.
Daarom kan ik, na zoveel edities, meer precies 7 (2016, 2018, 2019, 2020, 2023, 2024 en 2025), het simpel zeggen: Gerar is niet zo’n wedstrijd die je “afvinkt”. Het is zo’n wedstrijd waar je naar terugkomt. En ik kan niet wachten om op 31 januari 2026 mee te doen.
Bonus, zodat niemand denkt dat Gerar alleen maar een team van 21 km betekent: de wedstrijd heeft ook andere afstanden, voor gewone mensen, voor durvers, voor “vandaag wil ik eens voelen hoe het is”, voor kinderen, voor iedereen. Je hebt een 10 km loop en een 3 km loop, dus het is niet zo’n event waar je alleen aan mee kunt doen als je een marathonplan hebt en drie vrienden in een pakketje.
En er is nog een zeldzaam detail dat ik echt enorm waardeer: de starttijd, 17:00. Je hoeft niet om 4 uur ’s ochtends op te staan, je vertrekt niet midden in de nacht, je vreet je niet op onderweg. Je kunt rustig dezelfde dag komen, je loopt, je pakt je portie wedstrijd mee en, als je wilt, ga je diezelfde avond nog naar huis, als een verantwoord mens (of toch tenminste als iemand die het probeert).
En ja, het is het vermelden waard: Gerar wordt georganiseerd door de Faculteit Energetică en Yolo Events, en daarachter voel je de hand van een team dat weet hoe je het goed aanpakt. Met steun van SportGuru en andere partners.
Gallery
