De eerste race van het jaar. Die waar je elke keer weer naar uitkijkt. Alleen voelde het dit jaar alsof hij ineens uit het niets kwam.Heb ik al verteld dat ik de laatste tijd enorm druk ben en meer werk dan vroeger? 🤭 Ja, ik weet het, dat zeg ik altijd. Feit is dat ik zaterdag om 15:30 zou starten, en rond 12:30 stopte ik even met werken, at ik de klassieke sneetjes brood met boter en jam—meer uit trek dan uit echte noodzaak—en omdat mijn ogen letterlijk dichtvielen, ging ik liggen “maar 15 minuten”.Ik sliep meteen. Toen ik rond 14:15 wakker werd, had ik heel duidelijk het gevoel dat ik nergens toe in staat was, mijn ogen brandden en ik kon ze nauwelijks openhouden. Maar niet gaan was geen optie. Dat doe ik niet. Bovendien had ik ook een team waarmee ik moest lopen.Gerarul is een unieke competitie, tenminste bij ons, omdat je de halve marathon in een team van drie loopt. En dat verandert de hele dynamiek. Het gaat niet meer alleen om jou, jouw tempo en jouw gevoel. Je moet op elkaar afgestemd raken, communiceren met blikken, aanvaarden dat iemand soms zwakker is en dat de anderen dan rustiger moeten lopen. Als één iemand een slechte dag heeft, moeten de anderen dat accepteren. Geen ego, geen “kom op, ik kan nog wel”. Het gaat erom samen tot het einde te gaan.Buiten waaide af en toe zo’n wind die je zonder reden recht in je gezicht lijkt te slaan. Ik riep rond 14:55 een Uber en kwam op de een of andere manier om 15:12 aan 😂, bij het Rectoraat van de Polytechnische Universiteit. In andere jaren was ik een uur eerder en had ik tijd om met andere sporters bij te praten; deze keer ging alles in sneltreinvaart.Even twee woorden in de gang, bagage in het amfitheater achterlaten, ik was al omgekleed, ontmoette de jongens, ze gaven me mijn startnummer en we liepen meteen door naar de start. We hebben niet eens kunnen opwarmen. Alleen wat grappen, wat blikken en klaar.Ik wist dat ik de zwakke schakel zou zijn. Alweer 😊Ik had het ook een paar dagen eerder al gezegd: “5:30 min/km is het maximum dat ik aankan, verwacht niets van mij.” Vermoeidheid en slaaptekort doen heel vreemde dingen met je lichaam. Hoewel ik de laatste weken betere loopjes had gedaan, voelde ik nu heel duidelijk dat er niet meer in zat.De start was in een heel fijne sfeer. Spanning, blijdschap, mensen die oprecht blij zijn dat ze er zijn. Ik hoopte alleen dat de jongens niet meteen te hard zouden gaan. Uiteraard gebeurde precies dat 😂Ik kon niet wachten om de eerste ronde af te maken en bij het drinkpunt te komen. Ik had zo’n dorst alsof ik de afgelopen twee dagen alleen maar zout had gegeten.We moesten zes rondes doen. De eerste twee gingen best oké, uiteraard onder wat ik had gewild. Daarna had ik een wat herstellende ronde. Toen ik in de voorlaatste ronde Hunor en zijn team zag—die waren al gefinisht en deden nog een rustige ronde—zei ik tegen de jongens dat wij hetzelfde zouden moeten doen. En Gabi bevestigde wat ik al voelde: “de herstelronde wordt onze laatste ronde” 😂Het werd een fijne babbel. Dat is Gerarul eigenlijk voor ons. Een kans om samen te lopen in een georganiseerd kader, met momenten waarop je wat praat, wat grapt 🤭, maar ook met die goede momenten waarop je gewoon loopt en blij bent dat je daar bent.Over de organisatie: niets dan lof. Wat kun je nog zeggen als alles perfect geregeld is? 🤭Ik was heel blij om loopvrienden terug te zien, zeker omdat ik de laatste tijd ook nauwelijks op social media ben geweest.Februari wordt voor mij nog een zware maand. Vanaf maart hoop ik weer voluit terug te komen, wat mooie plannen te maken voor dit jaar en weer in een rustiger ritme te belanden. Hopelijk helpt het weer ook mee, want eerlijk: kou is totaal niet mijn vriend 🤭Na het lopen hebben we ook de meiden nog gezien en, zoals gewoonlijk, zijn we in een restaurant beland. Niet per se om te “vieren”, maar om aan tafel te zitten, iets te eten en nog wat te kletsen. Zo’n soort bijpraten dat vanzelf komt na een race, als je moe bent, ontspannen, en niets meer hoeft te bewijzen.Met Gabi en Valeria zie ik elkaar 2–3 keer per jaar, meestal rond wedstrijden. Met Bogdan bijna uitsluitend bij Gerar, en soms valt er nog eens een Transfier tussen. We zijn niet zo’n groep die wekelijks afspreekt of gewoon een biertje gaat drinken om het drinken. Sport verbindt ons en die specifieke momenten, maar als we samenkomen, voelt het precies alsof er geen tijd is voorbijgegaan.En misschien is dat het mooiste. Dat hardlopen niet alleen kilometers, tijden en resultaten betekent, maar ook de mensen die steeds weer opduiken, al is het zelden. Een kleine, maar sterke groep, die zich elke keer rond de sport verzamelt en weer naar huis gaat met dezelfde verhalen—misschien met een beetje meer vermoeidheid, maar ook met een beetje meer betekenis..
Gallery
