🏃♂️ Na 5 maanden kwam ik erachter waarom ik bijna had opgegeven bij Ironman Emilia-Romagna. En het was allemaal puur toeval. 🤭
Sommige dingen leer je op cursus. Andere uit boeken. En sommige… aan tafel, na een wedstrijd, met de juiste mensen.
Na Gerar gingen we, zoals altijd, uit eten. Wij, ons Gerar-clubje, Inglourious Basterds. We zien elkaar zelden, maar wel consequent. Met Bogdan één keer per jaar, precies daar. Met Gabi en Valeria bij zo’n twee à drie wedstrijden per jaar, die we telkens op dezelfde manier vieren: goed eten, veel verhalen, lachen, en het afgelopen jaar weer bij elkaar puzzelen uit losse stukjes. ☺️ Zo’n tafel waar je nergens heen hoeft te haasten en waar iedereen uit z’n rugzak haalt wat ’ie zelfs tussen twee wedstrijden door nog heeft meegemaakt.
Op een gegeven moment komen we, onvermijdelijk, uit bij Cervia. Ironman Emilia-Romagna. Ik vertel hetzelfde als ik hier ook heb verteld: dat ik niet kapot was, dat het niet mijn benen waren die me stopten, dat het geen energietekort was, maar een rare, diepe steek rechts, die alleen opdook als ik rende. En die erger werd als ik iets at of dronk. Dat wandelen nog redelijk ging, maar dat hardlopen me dubbelvouwde als een existentieel vraagteken, maar dan met benen. Die “emotionele blindedarmontsteking”, als je mijn ervaring hebt gelezen of het je nog herinnert. 🤭
En dan zegt Gabi iets in de trant van:
“Gast, ik heb ook iets heel vergelijkbaars gehad. En toen ben ik naar een kerel gegaan… een fysiotherapeut. Die had het over een spier… verdomme. Hoe heet ’ie… ik kom er nu niet op, maar ik vraag het hem.”
We kijken hem allemaal aan.
- Een spier?
- Ja, zo eentje waarvan je niet eens weet dat hij bestaat, maar als ’ie boos wordt, vreet ’ie je dagen op.
Perfect. Precies wat ik nodig had.
Hij wist de naam toen niet meer. We lachten, we veranderden van onderwerp, we aten, we dronken, en we sloten de avond af als normale mensen die elkaar weinig zien en alles uit die tijd willen persen.
Een paar dagen later krijg ik een bericht: “Gast, ik weet het weer. Die spier waar ik het over had heet de iliopsoas.”
Nou, flikker op… het klinkt als een wifi-wachtwoord of als een tropische ziekte, maar op dat moment vielen er een paar dingen op hun plek die me al maandenlang achtervolgden. Om precies te zijn: 5 maanden.
Want die pijn in Cervia zat me niet dwars uit trots. Ik heb geen probleem als dingen misgaan. Ik heb een probleem als ik niet begrijp waarom. Want als ik niet weet waarom, weet ik niet wat ik de volgende keer moet doen. Of hoe ik het kan voorkomen. Of op z’n minst kan zeggen: “ja, het was mijn schuld”.
Dus deed ik wat elke verantwoordelijke persoon in 2026 doet: ik vroeg het aan mijn goede vriend Marcel (ChatGPT). 😂 Ik vertelde hem het hele verhaal, zonder opsmuk. Ik vroeg heel simpel: “Is het mogelijk dat het dit was? En hoe waarschijnlijk is dat?”
Het antwoord kwam harder binnen dan de pijn op km 32. In het kort: ja. Heel goed mogelijk. Bijna textbook.
De iliopsoas is de spier die je romp met je been verbindt. Hij ligt diep, is onopvallend en werkt gigantisch hard op de fiets en tijdens het hardlopen. Urenlang zit hij samengedrukt op de fiets, zeker in warmte, wind, uitdroging. En als je dan klaar bent en aan het lopen begint, en hij is al geïrriteerd, laat hij je niet normaal hardlopen. Wandelen laat hij toe, maar hij straft je als je probeert te rennen. Precies wat ik heb meegemaakt.
Hij gooit je niet tegen de grond zoals een kramp. Hij schreeuwt niet. Hij stopt je niet bruut. Hij onderhandelt met je. En als je daarbovenop ook nog meeneemt dat ik—verrassing—al een virus in me had (Covid, later bevestigd), dan is het plaatje compleet.
Dat verandert niets aan wat er in Cervia gebeurd is. Maar het verandert alles aan hoe ik naar dat moment kijk.
Het was geen zwakte.
Het was geen drama.
Het was niet: “bij je 14e Ironman ben je gewoon niet meer zo gemotiveerd”.
Het was een klein, onzichtbaar detail dat de handrem aantrok zodat er niet iets anders scheurde. Ik heb de race uitgelopen. Scheef, krom, onderhandelend over elke kilometer. Maar ik heb hem uitgelopen. En nu weet ik eindelijk waarom. 👍
Ik zeg niet dat je alles wat ik hier heb geschreven voor waar moet aannemen. Ik ben geen arts (Marcel ook niet) en ik wil ook niet zo overkomen. Maar als je veel hardloopt, als je triatlon doet, als je ooit een naamloze pijn hebt gevoeld die alleen bij hardlopen opkomt en bij wandelen verdwijnt, dan raad ik je één ding aan: lees over de iliopsoas.
Al is het maar zodat je weet dat hij bestaat. Al is het maar zodat je weet met wie je de volgende keer onderhandelt. En als je het opnieuw meemaakt… dan weet je tenminste dat ja, jij schuldig was.
Of niet. 😂
Gallery
