🐙🇮🇹🍝 Eerste avond in Bari, en het voelt alsof ik nooit ben weggeweest. Elke keer dat ik uit het vliegtuig stap, heb ik het gevoel dat ik thuiskom. Alleen ben ik nu met de hele bende gekomen: Andra (mijn dochter), Carmen, Gheo (te beroemd om nog voor te stellen) met Delia en Iulia, plus Nae en Maria. Het idee om precies met Sint-Alexander te vertrekken? Afgevinkt. Die 100 km-run? Die komt nog wel.
Omdat het duidelijk was dat de maag fatsoenlijk ingewijd moest worden, zijn we even langs Mastro Ciccio gegaan, dat streetfood-tentje dat opschept met “il miglior street food di Bari”. Of het de allerbeste is weet ik niet, maar de krokante polpo die ik in een broodje naar binnen heb gewerkt was zó pittig dat je pet ervan afvloog, en bij elke hap per ongeluk een sympathiek “vaffanculo” uit je mond liet rollen. Echt goed. 🤪
Nadat we wat heen en weer hadden geslenterd door die steegjes die lijken te bestaan enkel om er mooi in te verdwalen, kwamen we uit op de Lungomare di Bari. De eerste keer in mijn leven dat ik in dat panoramische reuzenrad stapte. Ik kreeg even de kriebels toen ze ons bovenaan stilzetten en het leek alsof ze ons waren vergeten, maar ik deed alsof ik zen was. Zeg maar. 🤭
Daarna zijn we naar Martinucci gegaan voor pasticciotti. Man-man… dat zijn geen gebakjes, dat zijn sirenes die je zoet toezingen en je hun zachte, romige val lokken. We hebben ze in Aperol Spritz gedoopt, want zo doe je dat als je een serieus mens op vakantie bent. Zonder limiet, zonder schaamte.
Korte wandeling langs de Basilica di San Nicola, sprookjesachtig verlicht, en daarna meteen door naar Lo Svevo. Het restaurant waar ik bijna nooit wil ontbreken. Nae was na Mastro Ciccio een beetje sceptisch en wachtte met smart op die beroemde octopus met fava-bonen die ik maar bleef bewieroken.
En hier begint de magie. Hun octopus is iets… duivels mals. Zó zacht dat hij uit elkaar valt als je er scheef naar kijkt. Die fava is eigenlijk een dikke, fluweelzachte puree die zich als een crème over het bord uitstrekt. Daarbovenop komen gekaramelliseerde uien, zoet en zacht, die zongedroogde tomaten die wel droog zijn maar doordrenkt met van die goede, glanzende olijfolie, en stukjes polpo (octopus) precies goed aangebakken. Alles ruikt naar zee, naar rook, naar goede olie en naar Zuid-Italië. Dat bord geeft je een klap op je achterhoofd met zo’n eetlust dat je zou zweren dat je drie dagen niks hebt gegeten. Precies zo’n gerecht dat meteen speeksel opwekt en die dierlijke impuls: laat me met rust, ik wil eten.
We namen ook Parmigiana di Melanzane, worstjes van een mix van rund en varken, een schotel kazen uit Puglia, geroosterde paprika’s waar je stil van werd en natuurlijk Patate, riso e cozze. Eten dat lijkt alsof het is gemaakt van wat er nog in huis lag, maar dat hier pure geschiedenis is. Een gerecht dat is ontstaan in vissersfamilies: aardappelen, rijst, mosselen die er rauw op gaan, en dan alles langzaam, langzaam gegratineerd tot je iets krijgt dat er vreemd uitziet, maar smaakt naar “hier valt niets op aan te merken”. De eerste keer dat ik het probeerde, vorig jaar, was ik niet overtuigd. Nu had ik het zo nog een keer besteld. Die romige laag tussen de aardappelschijven en de mosselen is precies de combinatie die je wint.
Aan het einde leek het alsof iemand ons had aangevoeld. Vito dook op, de eigenaar, een vriend van vorig jaar. Familierestaurant, warme man, grappen, verhalen, alles erop en eraan. Hij herkende ons en we hebben even staan kletsen over octopus, over vorig jaar, over wat we nog koken en wat we lopen. Hij gaf ons ook een digestief… een soort schnaps die vuur door je keel jaagt, maar effectief—lang leve.
En natuurlijk zijn we niet weggegaan zonder hun tiramisù met bier. Vreemd als idee, verrassend goed in het echt.
Zo begon onze avond in Bari. Precies zoals ik wist dat het moest zijn: met goed eten, wandelingen, vrienden en kleine avonturen die het verhaal aan elkaar knopen. 🤗
Gallery
