Vandaag is het me eindelijk gelukt om weer te gaan hardlopen. Na die 100 km in Alberobello van zondag heb ik dinsdag 10 km gedaan, gewoon om mijn benen weer een beetje “aan elkaar te knopen”, en sindsdien… had ik letterlijk geen tijd meer. De nachten erna waren totale chaos: de eerste nacht na honderd kilometer slaap ik nooit goed, dan komen die kleine, irritante pijntjes na zo’n lange tocht, maar dan tot de derde macht.
Daarna twee nachten kwijt aan werk, uitstel, dingen die zich opstapelden en al mijn slaap opslokten. Woensdag werd ik getroffen door die klassieke duizeligheid van uitputting en ben ik volledig op pauze gegaan. Ik heb geslapen, mezelf gereset en pas toen de recuperatie gedaan die ik eigenlijk meteen na de wedstrijd had moeten doen.
Zaterdag was het droomweer, maar zelfs toen ben ik niet naar buiten gegaan, want Ica kwam bij mij langs. Ze had net de 21-dagen hardloopchallenge bij Fitness Tribe afgerond: van maandag tot vrijdag om 6 uur ’s ochtends opstaan en elke dag hardlopen. Een echte challenge.
Sterker nog, ze heeft het volgehouden tot dag 25, zodat ze ook het moment kon meepakken waarop FT 2000 dagen van hun programma vierden. Het was daar groot feest: T-shirts, foto’s, blijdschap, mensen die gekomen waren om haar te feliciteren. Ik had er graag ook bij willen zijn, maar ik zat nog in Italië. Vrijdag… was ik helemaal kapot. 😔
Maar de blijdschap kwam zaterdag, toen ik haar het cadeau gaf: een paar Hoka Bondi 9 en een Garmin Forerunner 165. Dat was alles wat ze nodig had. Ze sprong een gat in de lucht, trok ze aan, probeerde alles uit, en we zijn samen ons klassieke kilometertje rond het blok gaan doen. Ze schoot weg alsof ze uit een kanon kwam; na 400 meter vroeg ze zich al af of ze haar pensioen nog wel zou halen 😂, maar daarna vond ze haar ritme en maakte ze het netjes af. Simpele, mooie blijdschap. Ik heb enorm veel bewondering voor wat ze de afgelopen maanden heeft gedaan. Echt ongelooflijk, zeker voor haar leeftijd van 73.
Terug naar de run van vandaag: somber weer, overal water, zware wolken alsof ze je depressie door de strot wilden duwen. Maar ik vertrok bij Carmen vastberaden en zelfs gemotiveerd om even te bewegen en pauze te nemen van het werk.
Ik ging via Virtuții, over de Ciurelbrug, en daarna richting Lacul Morii. Ik was nog niet eens goed en wel op het pad langs het meer of ik zag Victor—ik kende hem van internet, we zijn elkaar eerder een keer tegengekomen, volgens mij was ik toen op de fiets. Hij had 30 km op het programma staan, ik had er een stuk of 10 nodig om even te kunnen ademen. Hij zei dat hij met me meeliep.
En zo gingen we samen, in een fijn tempo, met verhalen, ideeën, plannen. Hij bereidt zich voor op de marathon van Florence, ik… droom een beetje van de marathon van 1 december, waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist hoe ik ervoor stond.
We liepen een rondje om het meer, namen de promenade in Chiajna, en aan het einde liet hij me een drinkfonteintje zien waar ik geen idee van had. We gingen terug, doken de Delta van de Dâmbovița in, kwamen uit in Roșu, deden een rondje door het bos en bij een rotonde liet hij me nóg een fonteintje zien, verstopt in de muur van de kerk, in een zijstraatje, dat je niet eens ziet als je niet weet dat het er zit. Ik loop al bijna twee jaar in die buurt en ik had er geen flauw idee van. Ik voelde me een toerist in mijn eigen wijk. We hebben allebei gelachen. 😂
Bij kilometer 15 namen we afscheid. Ik zei dat als hij dezelfde weg terug zou gaan, hij precies op 30 uitkwam. We omhelsden elkaar en ieder ging zijn weg. Ik ging verder langs de andere kant van het meer, pakte aan het einde nog een beetje tempo mee, en sloot de dag af met 19 strakke kilometers—precies wat ik nodig had om mentaal en moreel weer bij te trekken. ☺️
En eerlijk: deze run van vandaag heeft me vertrouwen gegeven voor de marathon van 1 december. Ik heb me ook ingeschreven, nu ik me toch beter voel. Vandaag—tussen het slechte weer, de vermoeidheid na Alberobello, het verhaal met Ica en die precies-op-tijd ontmoeting met Victor—viel alles op z’n plek zoals ik het nodig had. Alsof er ineens wat licht kwam in alle chaos van de afgelopen dagen.
19 km, in grauw weer. En toch: een van de beste comeback-runs van de laatste tijd. ❤️🏃♂️
#alergare #runningromania #hokarunnersromania #sportguru #yoloevents #maraton #maraton1decembrie #laculmori #fitnesstribe #hoka #garmin
Gallery
